De stem die fluistert en de stem die gromt
Over het verschil tussen intuïtie en instinct
Do you prefer the English version?
Er zijn twee soorten innerlijke stemmen. De ene gromt. De andere fluistert.
De grommende stem kent geen aarzeling. Ze reageert snel, beslist, soms zelfs ruw. Wordt er niet naar haar geluisterd, dan zwelt de grom aan tot gebrul. Ze wil namelijk dat je wegloopt, terugslaat of je verbergt. Ze heeft geen boodschap aan nuance, want nuance kost tijd, en tijd is precies wat ze niet heeft. Deze stem is oud. Ouder dan taal of cultuur, ouder dan de mens zelf. We noemen haar instinct.
De fluisterende stem is anders van aard. Ze spreekt niet in bevelen, maar in gewaarwordingen. Ze geeft je een gevoel over iets, een weten dat je niet goed kunt verklaren. Zo’n moment waarop je op het punt staat een beslissing te nemen die op papier verstandig lijkt, maar waarbij er iets “niet klopt”. Of andersom: iets lijkt riskant, maar “voelt goed”. Dat is de stem die we intuïtie noemen.
